Συνέντευξη Stevie R: Όταν το ρεμπέτικο συναντά την ηλεκτρονική μουσική

Ο Σταύρος Ποταμίτης (aka Stevie R) αποτελεί λαμπρό παράδειγμα πως το ταλέντο, η αγάπη για τη μουσική και το θάρρος μπορούν να φέρουν μοναδικά αποτελέσματα, κάτι που έγινε αμέσως ξεκάθαρο με την κυκλοφορία του πρώτου του άλμπουμ με τίτλο “Melt” { λειῶ }.
Γεννημένος το 1988 στην Αθήνα, ξεκίνησε από νωρίς να ασχολείται με τον κόσμο της μουσικής και το 2012 ίδρυσε τη δικιά του δισκογραφική εταιρεία, Inside Out Records, η οποία γνώρισε την επιτυχία από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της.
Ο Stevie R από το Λονδίνο όπου βρίσκεται τώρα, μας μίλησε για το άλμπουμ του, τη  rebetronica και για πολλά ακόμα ενδιαφέροντα θέματα.

Ξεκινώντας πες μου που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή…
Καταρχάς, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω γι’αυτή τη συνέντευξη. Με πετυχαίνετε στο διαμέρισμα μου στο Λονδίνο.

Προερχόμαστε από μια αρκετά περίεργη περίοδο. Πες μας πως πέρασες όλο αυτό τον καιρό; Πως εκμεταλλεύτηκες την καραντίνα;
Για να είμαι ειλικρινής, στη δική μου δουλειά, πέρα από μουσικός, όντας εκπαιδευτικός, δεν άλλαξαν πάρα πολλά μιας και όλα τα μαθήματα στα κολέγια μεταφέρθηκαν online οπότε συνεχίσαμε να δουλεύουμε κανονικά. Η δική μου καθημερινότητα, λοιπόν, δεν άλλαξε ιδιαίτερα, συνέχισα να κάνω τη μουσική μου, έκανα τα μαθήματα μου, δουλειές για πελάτες μου σε διάφορες υπηρεσίες όπως mixing, mastering και πολλά άλλα. Το πάρα πολύ θετικό είναι οτι ήμουν πολύ περισσότερες ώρες με τη γυναίκα μου.

Πιστεύεις πως η ηλεκτρονική μουσική σκηνή εξελίχθηκε από όλο αυτό; Πως επηρεάστηκε θετικά και αρνητικά, κατά τη γνώμη σου;
Θεωρώ οτι για να αλλάξει κάτι και να εξελιχθεί, πρέπει να υπάρχει διάθεση για αλλαγή κι εξέλιξη και καμία κατάσταση δεν μπορεί να σπρώξει ένα γεγονός από μόνη της. Ο μόνος τρόπος για να δούμε αν άλλαξε κάτι και πως θα είναι σε ένα περίπου χρόνο ή και περισσότερο. Παρ’όλα αυτά, δεν είμαι προσωπικά ειδήμων στο business κομμάτι του χώρου για να μπορέσω να πω πως ακριβώς θα μεταλλαχθεί ο χώρος, τα φεστιβάλ, τα events αλλά, κοινωνιολογικά μιλώντας, χάθηκαν πάρα πολλά χρήματα, ακυρώθηκαν πολλά events και τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Στο δημιουργικό κομμάτι τώρα, θεωρώ οτι μέσα από τις δύσκολες περιόδους η τέχνη ανθεί και θα έχουμε πολύ ωραία μουσικά αποτελέσματα μιας και ο κόσμος έχει περισσότερο χρόνο να κάτσει στο στούντιο του και να γράψει.

Το debut album σου “Melt” { λει} που κυκλοφόρησε από την Chapter 24 Records αποτελεί μία ολόκληρη ιστορία και ομολογώ πως και προσωπικά μας ενθουσίασε. Πες μας μερικά πράγματα γι’αυτό.
Καταρχάς, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Το “Melt” είναι μια πολύ προσωπική δουλειά και, όπως γράφουμε και στην περιγραφή, είναι η ιστορία δεκατριών ζωών που προσπαθούν να πάνε στο διάστημα. Η ιστορία αυτή προέρχεται από προσωπικές εμπειρίες και το “Melt” είναι η αρχή της προσπάθειας μου να φέρω κοντά το ρεμπέτικο και την ελληνική μουσική με την ηλεκτρονική μουσική. Αυτό το έργο θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια στην καριέρα μου και, όπως θα έχετε ακούσει, στο “Melt” οι επιρροές δεν είναι καθαρά ελληνικές αλλά προέρχονται από όλους τους λαούς της ανατολικής Μεσογείου. Αυτό συμβαίνει επειδή το ρεμπέτικο και η ελληνική μουσική είναι τα ίδια προϊόντα “παντρέματος” διαφορετικών κουλτούρων και ακουσμάτων. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Τουρκία όπου μπορούμε να ακούσουμε την καταπληκτική συνεργάτιδα μου Djanan Turan, η οποία είναι και σε πολλά τραγούδια του άλμπουμ, τα Βαλκάνια, την έμμεση επιρροή της Αιγύπτου, και για την Αίγυπτο είχαμε την Alaa Yussry με το καλλιτεχνικό της Cerpintxt, η οποία κάνει glitch ποίηση και συμμετέχει και σε κάποια κομμάτια στο άλμπουμ. Όλες αυτές οι επιρροές έπλασαν τελικά την ελληνική μουσική, το ρεμπέτικο, και σίγουρα να μην ξεχνάμε και την επιρροή των νομαδικών λαών όπως των τσιγγάνων που ταξίδευαν και μετέφεραν και οι ίδιοι γύρω από τα Βαλκάνια επιρροές και ακούσματα.

Μεγάλωσες επηρεασμένος από τη ρεμπέτικη μουσική και κάπως έτσι εμπνεύστηκες από αυτήν και στο “Melt” { λει}. Πως είδες τις αντιδράσεις του κοινού πάνω σε αυτή τη δουλειά;
Ο πατέρας μου μεγάλωσε με μπλουζ, ροκ και ρεμπέτικο. Πίστευα οτι θα υπάρχει μια αντίσταση του κόσμου σε αυτό μου το εγχείρημα μιας μαι είναι ένα νέο άκουσμα, ειδικά από τους ανθρώπους στο εξωτερικό. Παρ’ ολα αυτά, με εξέπληξαν πάρα πολύ ευχάριστα. Ο κόσμος το αγκάλιασε και το δέχτηκε πολύ πιο άνετα απ’ ό,τι πίστευα. Έχω μόνο καλά πράγματα να πω για τους ακροατές του άλμπουμ μου. Με συγκίνησαν πραγματικά, δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Η χώρα μας έχει πλούσια μουσική ιστορία. Πόσο σημαντικό είναι, κατά τη γνώμη σου, εσείς οι μουσικοί παραγωγοί να φέρετε αυτά τα είδη στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής; Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να τα αποδεχτεί η διεθνής μουσική κοινότητα;
Θεωρώ πως οι Έλληνες παραγωγοί είμαστε ο “καθρέφτης” της ελληνικής μουσικής και κουλτούρας και, προσωπικά, νιώθω την υποχρέωση να μεταφέρω στην τέχνη μου τα ακούσματα με τα οποία μεγάλωσε ο πατέρας μου. Έμεινα πραγματικά έκπληκτος με το πόσο εύκολα, με τι μεγάλη αγκαλιά δέχτηκαν τα κοινά του εξωτερικού τα ελληνικά αυτά ακούσματα όπως προανέφερα. Μετά τις συναυλίες υπήρξαν άνθρωποι που μας προσέγγισαν να μας ρωτήσουν γι’ αυτές τις επιρροές, που μπορούν να τις ακούσουν κι αυτό έγινε σε πάρα πολλές χώρες. Μια εξαιρετική στιγμή επίσης ήταν και στην Αθήνα, στην οποία δε σας κρύβω οτι είχα να παίξω πολλά χρόνια, και όταν παρουσιαστήκαμε στο εξαιρετικό event του Θοδωρή Τριανταφύλλου Space Paradise, κι εκεί ο κόσμος αγκάλιασε το αποτέλεσμα. Ήταν ένα εκπληκτικό βράδυ, δε θα το ξεχάσω. Παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν και άλλες στιγμές και εδώ πέρα θέλω να πω και τη φράση “Ουδείς προφήτης στον τόπο του” η οποία ισχύει μερικώς γιατί, όταν στείλαμε το άλμπουμ σε μεγάλο Ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό που παίζει ηλεκτρονική μουσική, είπε για το “Asprula” (το οποίο απλά στη ‘γέφυρα’  έχει κάποιους ποιητικούς ελληνικούς στίχους γραμμένους από τη γυναίκα μου και το οποίο έπαιζε από τον Dixon μέχρι το BBC Radio) οτι δεν παίζουν ελληνικά και οτι δεν μπορούν να το συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα τους.

Το 2012 ξεκίνησες την Inside Out Records ενώ πρόσφατα σε ακολούθησε και ο Κωνσταντίνος Παρισινός σε αυτό. Πες μας μερικά πράγματα για τη δισκογραφική σας εταιρεία αλλά και τα σχέδια που έρχονται σύντομα.
Την Inside Out Records την ξεκινήσαμε το 2012 με τον πολύ καλό μου φίλο Alessandro Lombardo και σκοπός μας ήταν να κυκλοφορούμε μουσική στην οποία εμείς πραγματικά πιστεύουμε, από νέους καλλιτέχνες αλλά και καταξιωμένους. Ο Άλεξ έγινε πατέρας πριν από κάποια χρόνια κι έτσι δεν είχε το χρόνο να συνεχίσει να δουλεύει πάνω στη δισκογραφική. Έτσι, συνέχισα μόνος μου μέχρι που γνώρισα τον Κωνσταντίνο Παρισινό, γιατρό στο Λονδίνο και παθιασμένο μουσικόφιλο. Γίναμε πάρα πολύ καλοί φίλοι και πέρα από πολύ καλοί φίλοι είδαμε και την προοπτική να γίνουμε και συνεργάτες μιας και έχουμε κοινό όνειρο και πολύ κοινό γούστο.

Αυτή τη στιγμή και με την απεριόριστα σημαντική συνεισφορά του Κωνσταντίνου, η εταιρεία έχει υπογράψει μερικούς φανταστικούς καλλιτέχνες όπως τους Kris Baha, Mr TC, Anatolian Weapons, Man Power, Benedikt Frey, Gina Breeze, My Strange Wedding, Eva Geist, και πολλούς άλλους και στο δικό μας μυαλό δεν είναι απλά μια δισκογραφική εταιρεία αλλά, όπως γράφουμε και στο group μας, “Inside Out Records Art Space” είναι ένας χώρος τέχνης, ένας χώρος στον οποίο εμείς θέλουμε αργότερα να προσελκύσουμε και να φιλοξενήσουμε διάφορες μορφές τέχνης, είτε μέσα από events είτε μέσα από άλλα projects, από ζωγράφους, visual artists, illustrators και άλλους ανθρώπους που κάνουν τέχνη. Θέλουμε να είναι ένα collective καλλιτεχνών, κάτι περισσότερο από μια δισκογραφική και δουλεύουμε πολύ σκληρά στο να φέρουμε αυτό το αποτέλεσμα εις πέρας.

Παραδίδεις μαθήματα στο Point Blank Music College. Πες μας κάποια πράγματα γι’αυτή σου τη δουλειά. 
Μπορώ να σας πω ότι το να είμαι εκπαιδευτικός είναι ένα από τα πιο fulfilling πράγματα στη ζωή μου. Όπως και να το κάνουμε, κυνηγώντας τη δική σου καριέρα η διαδικασία είναι… εγωκεντρική, η διαδικασία έχει το εγώ ως κέντρο, έτσι όποιος καλλιτέχνης πει ότι οτι δεν έχει ego, ψεύδεται.
Και να φέρω το απλό παράδειγμα πως όταν θεωρούμε ότι αυτό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας εκφράζουμε μέσα από την τέχνη μας ΠΡΕΠΕΙ να το ακούσει ο άλλος κόσμος (αλλιώς δε θα το κάναμε δημόσιο), αυτό από μόνο του είναι μια φοβερά εγωιστική πράξη και σκέψη.
Η διδασκαλία από την άλλη είναι μια πράξη τελείως αλτρουιστική, δίνεις γνώση σε άλλους ανθρώπους και όταν το κάνεις με την καρδιά σου είναι κάτι που πραγματικά… δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο υπέροχο είναι. Να βλέπεις ανθρώπους να προοδεύουν, να προχωρούν, να εμπνέονται και να γίνονται καλύτεροι από εσένα με τον καιρό. Είναι πραγματικά κάτι που δε θα το σταματούσα ποτέ και δε θα το άλλαζα με τίποτα.

Έχεις αρκετές σημαντικές εμφανίσεις στο ενεργητικό σου σε μέρη όπως τα Electric Brixton, Ministry of Sound, Sisyphos (Βερολίνο), Church of Ruigoord (Άμστερνταμ), Katerblau (Βερολίνο), Cargo, Gudruns (Όσλο), Loook (Αγ. Πετρούπολη) Egg (Λονδίνο), Cargo (Λονδίνο), Rhythm Factory (Λονδίνο) κ.α και σε πολλές περιπτώσεις σε έχει απολαύσει το κοινό παράλληλα και με ζωντανά μουσικά όργανα. Θα θέλαμε να μας πεις μερικά πράγματα πάνω σε αυτό. Ποια ήταν η πιο σημαντική σου εμφάνιση μέχρι σήμερα αλλά και ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος που έχεις θέσει;
Για εμένα οι live εμφανίσεις είναι εξίσου σημαντικές με τη μουσική που ηχογραφείς στο στούντιο γιατί είναι στην ουσία η πιο ειλικρινής απόδοση της τέχνης σου και είναι μια πράξη δούναι και λαβείν με το κοινό. Είναι κάτι που πραγματικά δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό, δε θα μπορούσα να φανταστώ να μην κάνω performances. Πάντα θέλω να κρατάω τα performances ενδιαφέροντα προς εμένα και, ως άνθρωπος που έρχομαι από rock background, μου αρέσει να παίζω με μπάντα και γι’αυτό μαζί με τα ηλεκτρονικά μου όργανα θέλω να έχω μαζί μου και άλλους ανθρώπους με τους οποίους κάνουμε bounce of each others energies. Αυτή η αλληλεπίδραση που έχεις με άλλους μουσικούς θεωρώ ότι φέρνει κάτι πολύ διαφορετικό στο τελικό αποτέλεσμα.

Η πιο σημαντική μουσική μου εμφάνιση… Παρ’όλο που μου είναι φοβερά δύσκολο να ξεχωρίσω, θα έλεγα πιθανώς το Electric Brixton όταν παρουσιαστήκαμε μαζί με τον Fritz Kalkbrenner. Ήταν η αγαπημένη μου εμφάνιση με τη μπάντα μου και πραγματικά δεν μπορώ να σας πω γιατί αλλά η ενέργεια που υπήρχε εκείνο το βράδυ ήταν κάτι φοβερό.

Όσο αναφορά τον μεγαλύτερο στόχο που έχω θέσει, θα σας πω πως τον έχω στο δικό μου μυαλό. Barbican, εγώ με πολλά αναλογικά synthesizers, μπουζούκια, τζουράδες, μπαγλαμάδες, μια ελληνική σχεδόν συμφωνική εμπειρία και δουλεύω πάνω σε αυτό οπότε μείνετε συντονισμένοι.

Τι πιστεύεις πως λείπει από τον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής;
Τόλμη! Πιστεύω ότι λείπει τόλμη, πιστεύω ότι οι άνθρωποι και τα labels, κάτι που είχε πει και ο Frank Zappa και έχει απόλυτο δίκιο, είναι ότι στην ουσία όταν παλιά είχες τους χοντρούς κοστουμάτους με πούρο ως music executives και λάμβαναν κάτι πιο experimental μπορεί να σου έλεγαν, ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω τι είναι αλλά “let’s put it out there” και να δούμε πως θα πάει και μπορεί να πούλαγε εκατομμύρια και βγήκε υπέροχη πειραματική μουσική έξω. Τώρα που έχεις όλους του ΧΙΠ νέους executives στα labels, στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ πιο conservative στο μουσικό γούστο. Θα βγάλουν αυτά που ξέρουν ότι δουλεύουν και στην πραγματικότητα δεν πειραματίζονται και για μένα αυτό είναι ένα αμφίδρομο πρόβλημα διότι έτσι η μουσική που βγαίνει προς τα έξω στα labels που έχουν μεγαλύτερη προβολή είναι τα ίδια και τα ίδια και από την άλλη αυτό τρομάζει και τον καλλιτέχνη που δεν είχε αυτή την τόλμη και προσπαθεί να γράψει και αυτός τα ίδια με τους άλλους με την ελπίδα να τον κάνουν sign. Αυτό είναι ιδιαίτερα λυπηρό σε μία εποχή με άπειρα μέσα τεχνολογικά που θα μπορούσε να βγαίνει φρέσκια μουσική υπέροχη, διαφορετική, αλλά καταλήγουμε να ακούμε ένα template παντού και το πρόβλημα, όπως είπα και πριν, είναι αμφίδρομο που έρχεται και από τα labels και από τους καλλιτέχνες οπότε αυτό που πιστεύω ότι λείπει αυτή τη στιγμή είναι η τόλμη και από τους δύο.

Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη μουσική που αγόρασες και σε ποια μορφή;
Ααααα… προσπαθώ να θυμηθώ και… ήταν βινύλιο και ήταν το Stairway To Heaven από Led Zeppelin.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου setup και ποια είναι η πιο πρόσφατη αγορά που έχεις κάνει;
Το αγαπημένο μου setup όσο αναφορά τις live εμφανίσεις συνήθως έχει το Prophet 6 από την Sequential Circuits, το Μoog Μinitaur, διάφορα αναλογικά πετάλια από την Strymon και άλλες εταιρeίες, τo Vermona, tο SH-101 και κάποιες φορές φέρνω μαζί και άλλα μηχανήματα αλλά συνήθως αυτά που προανέφερα είναι το αγαπημένο μου setup και διάφορους sequencers και το my master keyboard.
Όσο αναφορά το στούντιο, ο τρόπος που γράφω είναι να έχω όλα μου τα αναλογικά μηχανήματα συνδεδεμένα πάνω στο Toft Audio Atb 24 Desk και στην πραγματικότητα είναι μία διαδικασία jamming. Κάθομαι και γράφω μουσική, jamάρω με τα μηχανήματά μου για ώρα, multitrack recording, και είναι μια οργανική διαδικασία… Αν πρέπει να τα ονομάσω στο στούντιο έχω το SH101, το Vermona, το Sequential Circuit Prophet 6, ένα Moog Minitaur, ένα Model D, το Korg MS-20, διάφορα πετάλια, διαφορετικούς αναλογικούς κομπρέσορες, ένα UAD DSP Accelerator, το Toft audio Atb24 Desk, την Antelope Audio Orion 32, διάφορα μικρόφωνα, έχω δύο τζουράδες, μπαγλαμάδες, κρουστά από όλο τον κόσμο και νομίζω ότι τα κάλυψα όλα.

Όσο αναφορά για την τελευταία μου αγορά, αγόρασα το Xoxbox με 4 custom modifications που πραγματικά είναι ένα από τα πιο υπέροχα acid machines που μπορώ να βάλω στο στούντιο μου και ανυπομονώ να δουλέψω περισσότερο με αυτό αφού το έχω μόλις τέσσερις μέρες.

Ποιους καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής θαυμάζεις αλλά και ποιους γενικότερα ανεξαρτήτως μουσικής; Υπάρχει κάποιο πρόσωπο με το οποίο θα ήθελες κάποια στιγμή να συνεργαστείς;,
Από ηλεκτρονική μουσική και με το φόβο ότι μπορεί να ξεχνάω κάποιον, θα έλεγα τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, τον Bryan Eno, τους Tangerine Dream, τους Kraftwerk, τους Prodigy, και τον Giorgio Morodorer.
Και έξω από ηλεκτρονική μουσική, αγαπημένοι μου ρεμπέτες είναι ο Ανέστης Δελιάς, ο Γιώργος Μπάτης, ο Κώστας Μπέζος (Α. Κωστής), ο Μάρκος Βαμβακάρης, η Μαρίκα Παπαγκίκα, ο Στελλάκης Περπινιάδης και ο Τέτος Δημητριάδης.

Από μπάντες εξωτερικού θα έλεγα τους Pink Floyd, τους Led Zeppelin, τους King Crimson, τους The Doors και μετά τον Frank Zappa και σίγουρα τον Sir Elton John.

Ποια είναι τα επόμενα σου σχέδια; Τι να περιμένουμε από εσένα αυτό το καλοκαίρι;
Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα πραγματικά που δουλεύω και είμαι πολύ ενθουσιασμένος να τα μοιραστώ μαζί σας. Αυτό το καλοκαίρι θα έρθει η συνέχεια του άλμπουμ “Melt” και του project και είδους, αν μου επιτρέπετε, που ονομάζω rebetronica, συνδυασμό ρεμπέτικου και ηλεκτρονικής μουσικής και είναι ο “Oropos”, ένας δίσκος που δούλεψα μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρισινό και έρχεται μαζί με ένα remix από το “Kiwi” αλλά και το “Melina (On Acid)”, που είναι εμπνευσμένο από τη Μελίνα Μερκούρη.

Τον Ιούλιο έρχεται και δεύτερος δίσκος που ονομάζεται “Τα παιδιά της γειτονιάς σου”, στα οποία έχει κάνει φωνητικά η Άννα-Μαρία Χαροκόπου (το όνομα rebetronica ήταν ιδέα της Άννας) και δύο άλλα τραγούδια, οπότε είναι πολύ σημαντική περίοδος για εμένα αυτό το καλοκαίρι αφού είναι η συνέχεια του rebetronica project μου.

Παράλληλα, ετοιμάζω ένα live performance, όπως προανέφερα, αρκετά πιο πολύπλοκο πιο πολλά μουσικά τα όργανα. Όταν τελειώσει πρώτα όλη αυτή η περιπέτεια με την πανδημία, αν βρούμε κάποιο χώρο να παρουσιάσουμε. Θέλουμε το σωστό χώρο, τις σωστές προϋποθέσεις, με ποιους μουσικούς θα δουλέψουμε κτλ. Υπάρχουν πολλά πράγματα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και συζητάμε. Πέρα από αυτά, αυτή τη στιγμή δουλεύω σε αρκετούς νέους δίσκους και σε ένα νέο άλμπουμ οπότε μπορείτε να περιμένετε πολλές νέες δουλειές.

Alexis Kalamaras

Διαβάστε το προηγούμενο

Νέο άλμπουμ από το Νοτιοαφρικανό RoneeDeep

Διαβάστε το επόμενο

Ακυρώθηκε και το Untold Festival

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο